wakacje 2.0

skompresowana! spakowana!! podekscytowana!!!
:):):):):)
za kilkanaście godzin przywitam się z bałtykiem. tęskniłeś? bo ja tak :)

tym razem wakacje w liczbie pojedynczej. co tu dużo mówić. jest dobrze :)

a w radio leci właśnie coldplay!!!!!!! it could be para-para-paradise!!!!!!! :):):):)
co tu dużo mówić. będzie dobrze :)

wyjdź na zewnątrz, na balkon, otwórz okno, zgaś światło.
wiesz, że księżyc uśmiecha się dziś do nas?

właśnie teraz doświadczysz bezczasu.

ciepła sierpniowa noc ma w sobie coś seksownego, uwodzicielskiego.
szkoda, że wyciągnięte tęsknie ramiona trafiłyby w pustkę, ale może właśnie pustka też potrzebuje czułego przytulenia?

z mojego balkonu widać oświetlony kopiec.

boli jak cholera. próbuję o tym nie myśleć i nie zastanawiać się co by było, gdyby, ale się nie da.
po kawałeczku byłam wyrzucana z czyjegoś świata i nie bardzo mogłam uwierzyć, że to dzieje się właśnie tu i teraz. że w ogóle się dzieje. że mnie.
co sprawia, że jesteś dla kogoś jedyna na świecie? co sprawia, że przestajesz być? co sprawia, że tęsknisz we śnie i wzrusza cię cień rzęs na policzku? a co, że nagle czułość przepoczwarza się w irytację? co sprawia, że uśmiechasz się do siebie ani razu o sobie nie myśląc? a co sprawia, że policzki i oczy płoną czerwienią z upokorzenia?

wiesz jak wygląda krajobraz po zdradzie? nie wiesz? powiem Ci. nie wygląda wcale.
to tak jakby ktoś zwymiotował, na obraz, który namalowałam. celowo. jeśli nawet pokonałabym obrzydzenie i wyczyściła go, zostanie na nim coś wstrętnego. namaluję coś lepszego. nowego. von anfang an. w końcu kosze na śmieci też po coś istnieją.

parę rzeczy musiałam dziś powiedzieć na głos.

znowu.

zabolało.

znowu.
wierzę, że to było potrzebne. wierzę, że Ci pomoże.
daj sobie czas, proszę. tyle , ile potrzebujesz. 

dziś pochłonęło mnie sin city.
znowu.

genialny film.
mam nadzieję, że jutro rano rozczeszę poplątane myśli.

"piekło jest wtedy, gdy budzisz się każdego cholernego dnia i nie wiesz, po co tu jesteś. po co w ogóle żyjesz."
marv

open me up and you will see
i'm a gallery of broken hearts
i'm beyond repair, let me be
and give me back my broken parts


dziś minęły by dwa lata. 
dostałam 697 dni. 
tylko tyle? aż tyle?

piękny dzień. na piękne słowa. przyrzeczenia i obietnice.
w taki dzień jak dzisiaj cuda się zdarzają. szkoda, że nie mnie.

chciałam zawsze trzymać Cię za rękę. 
uśmiechać się i oglądać świat przez pryzmat Twoich oczu.
wszystko się spierdoliło.
szkoda.

22062013

miesiąc, dokładnie dzisiaj. mniej więcej o tej godzinie. nawet to się zgadza.
żyję.
śnię.
oddycham.
płaczę.
tęsknię.
coraz rzadziej gapię się bezmyślnie w sufit.
będzie lepiej, prawda?


wystarczy wierzyć, że wszystko się jakoś odbylejaczy. 
                                                              monica geller

jowita

przez ostatnie kilka dni miałam współlokatorkę. na imię ma jowita. jest brzydka. cicha. tolerancyjna i pełna wdzięku. beznadziejnie się zakochała. rozpaczliwie szuka ciepła. staram się jej pilnować, ale kto ją ochroni, jak się wyprowadzi? ona dąży do autodestrukcji, widzę to. trochę się o nią martwię, ale takie jej przeznaczenie. ma aksamitne skrzydełka z paskudnymi plamkami i śmieszne czułki. śpi słodko za dnia na ścianie przy parapecie, wśród pomarańczowych kwiatów.
jowita jest ćmą i miała pecha w tym wcieleniu. złapałam ją do słoika i zasugerowałam wyprowadzkę. kiedyś będziesz motylem, powiedziałam przy pożegnaniu. wiem to. w pięknym japońskim ogrodzie odwiedzisz mnie i uwodzicielsko wylądujesz na mojej dłoni. do zobaczenia!