niemiecka precyzja

pamiętam, jak w pod koniec listopada zeszłego roku rozpaczliwie próbowałam wypić kawę. niedziela wieczór,  erfurt hbf. trzęsły mi się ręce, trochę z zimna a trochę z przerażenia. szlochałam rozpaczliwie, upychając wstyd razem z zasmarkanymi chusteczkami po kieszeniach.  jak się okazuje śmierć idei, którą w sobie nosiłam była równie namacalna jak śmierć przyjaciela.  zrozumienie definicji okreslenia "schrecklich allein" za każdym razem nokautuje równie mocno. 

romantycznie, pragmatycznie

sprej na komary, na kleszcze, na udka. szorty, sweter, szal. białe sandałki i narysowane czarnym cienkopisem dwa serduszka na stopie. zabrakło papieru przy rozmowie telefonicznej, a długopis jakoś tak wpadł w niecierpliwe palce.
placyk tuż przy krakowskim parku.  tajemniczy pociągający (z)mrok.
rośnie tam drzewo nie-wiem-jakie-podejrzewam-jaśmin. kwitnie. już przekwita. jeden konar nachyla się uwodzicielsko nad nieco przyduszonym trawnikiem. niezbyt wygodny do wspinania, bardzo wygodny do siedzenia. do całowania.

...
schmerz-haft ...

czwartek zupełnie jak czwartek

- dystans między mną a linią 173 (wcześniejsza 144 jest, nie oszukujmy się, w tym tygodniu nieosiągalna) pokonuję stylem rozpaczliwym na oddechu nie-biegacza
- obiekty moich nieksięgowych myśli w pięknych koszulach zjawiają się w pracy gdzieś w okolicach okołoobiednich  (!)  jakże tęsknych(!!) westchnień żołądka,
- na bulwarach wydaję z siebie niecenzuralne uwagi, czytając pełne (z)grozy stulecie chirurgów, podczas gdy grupka zakonnic z gitarą robi za lokalną atrakcję fałszując z lekka "moja królowo"
- podczas parkowania przed gk spotykam moją ulubioną W., oczywiście niezapowiedzianie, co kończy się miłą czekoladowo-miętowo-pistacjowo-szarlotkową pogawędką. nowe smaki lodów zaskakują pozytywnie
- sama siebie irytuję niezdecydowaniem przy zakupach, po półgodzinnej przymiarce czterech sztuk marynarek nabyłam sztuk zero
- w naturze panuje równowaga: wsadzanie palców do garnka z gotującym się ryżem (-) vs ryż jest jak zwykle idealnie rozgotowany (+)
- na skrzyżowaniu ul. chopina i szymanowskiego jeże tuptają ekologicznie i przynoszą szczęscie

bez ramek

lubisz popołudnia, w czasie których świat pachnie młodością? dziś towarzyszyły mi obłoki magritta. szkoda, że musiałam mrugać. było pięknie i mrocznie. niebo wyglądało nierealnie. uwielbiam fascynujący lekki niepokój i kaskadę myśli zaplątanych w ciepłym wietrze. mam ochotę spadać powoli pośród nich. czuć jak delikatnie przesuwają się między palcami.  zastanawiać się jaki mają smak, i myśleć o chwilach, które wywołują na twarzy rumieniec. gdybym kiedyś mogła nakręcić film, pojawiłaby się w nim taka scena. miałabym zamknięte oczy. piękny monochromatyczny świat. w momencie uderzenia wszystko odzyskało by na chwilę kolor. otwarłabym oczy w kulminacyjnym momencie piosenki. a potem zapadłaby cisza i ciemność.

- Która godzina? - Tak, jestem szczęśliwa,
i brak mi tylko dzwoneczka u szyi, który by brzęczał nad Tobą gdy spisz. (...)

dzwoneczki pasują do obłoków. niekoniecznie różowe.

bogini zła

jesli przez 23 godziny i 58 minut na dobę jestem chętna do rozmowy/ przytulania/ śmiania/ wybaczania/ zapominania/ patrzenia w przyszłość z optymizmem/  znajdująca w sobie pokłady czułości/ wyrozumiałości/wspaniałomyślności/ kreatywności/ empatii/ intuicji/ nteligencji  emocjonalnej/ seksualnej/ finansowej/ kulturalnej/ czaru/ dowcipu/ elokwencji/ czasu na gotowanie/ pranie/ sprzątanie/ gubienie drogi/ golenie nóg/ nakładanie maseczki/ chodzenie na wuef/ imprezy/ lodowisko/ i pięci milionów różnych rzeczy, któy jakoś czasem wyskakują z nienacka (oprócz oczywiście dni, w których wścieklizna macicy tłumi naturalne okruchy dobra, hehe, oraz snu, bo we śnie można być tylko zaśniętym), to tak sobie egoistycznie myślę, że bycie złośliwą wredną poirytowaną jędzą przez jaką chwilunię chyba słusznie się mi należy.

dwie minuty nienawiści.
chyba.

autobusem 144 jechał dziś pewien chłopak. młody, lekko zaniedbany. chyba biedny. miał lekko pobrudzoną kurtkę i czarną znoszoną czapkę zaciągniętą mocno na oczy. czerwona twarz i ogorzałe ręce jakoś tak do niego pasowały. kurczowo trzymał się bardzo pomiętej reklamówki. wyglądał jak ktoś, kto pracuje fizycznie. na początku myślałam,  że jest pijany, bo trochę dziwnie się zachowywał, ale odległość między mostem grunwaldzkim a czarnowiejską jest na tyle długa, że można uczestniczyć niechcący w czyimś dramacie. on płakał. cicho. rozpaczliwie. miałam ochotę podejść pogłaskać go po twarzy. łzy nie są męskie ani kobiece. są bardzo ludzkie.

jakoś nie mogę przestać o nim myśleć.