dylematy niemalże literackie

nie potrafię znaleźć swojego perfumu. rzecz wydawałoby się banalna i niegodna uwagi, a jednak warta irytacji. dlaczego? otóż nie mam pojęcia dlaczego - jakoś nie umiem w żadnym odnaleźć siebie. i w tym problem. nie potrafię się z żadnym zidentyfikować. może dlatego właśnie jakoś tak ostatnio staję nie niezapamiętywalna? może jestem jak grenouille? czy zmiana charakteru wpływa na absorbowanie zapachu? miałam kiedyś swoje ulubione perfumy - i ludzie mówi mi,
że lubią jak do nich przychodzę, jak ich przytulam, bo  zostawiam im część siebie. jest w tym coś cudnie atawistycznego. zapach to wytrych pamięci. lekko przejrzałych jabłek z dzieciństwa. czerwonych landrynek i chałwy z peweksu. płaszcza J., do którego lubiłam się przytulać. siana w upalny letni dzień. perfum P., w kótrym zakochałam się benzadziejnie i słodko.
a teraz stałam się niewidzialna. mogę spryskać się całą butelką - nie działa. pamiętam, jak już było bardzo źle między mną a M., powiedział mi, żebym kupiła sobie nowe perfumy czy coś. słaba odpowiedź na próbę ratowania jakiś ostatnich strzępów uczucia, ale może to jakaś wskazówka? może ta druga, o pięknych oczach i włosach, miała ładniejsze?

nie mogę się skupić w pracy na pracy. myśli bezczelnie oscylują wokół motywu wybitnie nieksięgowego i skupiają się na wizji zdzierania pięknej koszuli z uroczego właściciela pięknej koszuli. historia wygląda troszeczku niepokojąco znajomo, ale od czego ma się w końcu intuicję koloru blond. no to chodzę z kretynicznym uśmiechem, nucąc fałszywie this is the story of the boy next desk czy coś w te nuty. all day long :)

dlaczego poniedziałki bywają słabe

bo są.                                                                                                    

bez tytułu posta

szukam inspiracji, grzejniczka i zapomnianych słów. w głowie coś tam kiełkuje, w sercu pustynia, w łóżku niestety też. moja filologiczna dusza czuje się jakaś taka głupia.    
                                            
jakby mnie ktoś pytał to wolałabym być piękna i bogata :)

dziś jestem bardzo lewa. boli mnie głowa i marudzę okropnie. mamie, siostrze, J. i J. a potem znowu mamie :) dziś jestem bardzo anty. chciałabym zwinąć się w kłębuszek w jakimś pięknym męskim ramieniu, które wyprasowało by ubrania na jutro, zrobiło herbatki i nie zadawało zbędnych pytań:) to nie lewość tylko tęsknota, mówi J. jaka tęsknota! lewość nad lewościami i wszystko lewość. nawet paznokcie świeżo pomalowane zadarłam.
odczuwam głęboką wdzięczność za oszołomowe promocyjne michałki. trzydzieści deko szczęścia :)

nie czuję świąt. czas przecieka mi przez palce, nie zauważam nawet kiedy. jest jakoś tak pięknie melancholijnie, prawda? trzeba zwolnić. jak jest się zabieganym, to się nie myśli. nie zostaje się ze sobą sama na sam, a zostanie z sobą sam na sam bywa czasem niewygodne. każdy z nas nosi ze sobą nuty. te smutne wywołują jakieś głośniejsze echo między dwoma komorami a dwoma przedsionkami. jest jakoś tak pięknie melancholijnie, prawda?

świeczki pachną cynamonem :)

czasem tak zupełnie zwyczajnie chciałabym być przy kimś kto tęsknił za mną przez całe swoje życie. kto wcześniej mnie nie znał a pózniej szukał moich dłoni w znanym i w obcym świecie. tęsknię za kimś kto rozumie większość moich grymasów i potrafi w tłumie ludzi uśmiechać się do mnie oczami. za kimś komu mogę pokazać wszystkie swoje dziwne światy i odkryć kilka nowych. za wspólną ciszą i nieśmialymi pocalunkami nad bardzo zaspanym ranem. za zapachem innych perfum, od których wiruje w głowie i w brzuchu. za kimś kto będzie czekał z kubkiem herbaty w długi listopadowy wieczór i za kimś kto w zimną majaową noc pójdzie ze mną do mannghi. za kimś kto nie zastąpi mnie nigdy nikim innym, nie oszuka i nie będzie unikał. za kimś o silnych dłoniach i jeszcze silniejszym charakterze. za kimś dla kogoś będę wyjątkowo wyjątkowa.