gloomy saturday

mam pustki w głowie. daję sobie czas i staram się siebie nie popędzać. czasem łapię zawiasy. jak dla mnie ciągle jeszcze zbyt często.
lubię wtedy czyjś delikatny dotyk przypomnienia. przywołania do teraźniejszości. pełen troski i czułości prosty gest. jedno słowo. zaklęcie.

trzepałam dziś dywany na płocie. przegoniłam wszystkie motyle z ogródka Mamy. mokliśmy razem wśród ciepłego letniego deszczu - dywany, motyle i ja. drżały liście i myśli.
moje serce też ostatnio dostało parę razy trzepaczką. spłoszyło się stado motyli w brzuchu. uciekały w popłochu, strzepując ze skrzydełek słone łzy. cieplejsze niż czerwcowy deszcz.
dziwnie mi.
sobota.

... świat wypadł mi z moich rąk...
rozbił się u stóp. i dziwi się bólowi, zdumieniu, tęsknocie. nie będę zamiatać okruszków, które pozostały. dziś jest niedziela, w niedziele się nie sprząta. ciekawe jak długo długo potrwa moja, zanim znajdę w sobie siłę, żeby pozbyć się śmieci.

patrzenie na sufit jest wyjątkowo trudne. podobnie jak oddychanie. teraz tak już chyba będzie.
tylko serce szaleńczo tłucze się jeszcze w skroniach, w drżeniu ust, w półprzymkniętych powiekach,
w smutnych zakamarkach duszy.

nikt nie zasługuje na bycie oszukiwanym, upokarzanym, okłamywanym.
nikt.
nikt.
nikt.

obyś Ty nigdy nie musiał przeglądać się w lodowato obojętnych oczach, które kiedyś pokochałeś.
obyś nigdy nie klęczał samotnie w rozpaczy rozczarowań.
obyś nigdy nie usłyszał dźwięku zamykanych na zawsze drzwi, bez słowa przepraszam.

chciałabym się rozsypać. pozostałaby po mnie maleńki kopczyk piasku. złotego i bardzo ciepłego. takiego, który delikatnie przesypuje się przez palce i wywołuje uśmiech na twarzy.
piasek nic nie czuje. jest doskonały, absolutnie doskonały. byłabym naprawdę pięknym kopczykiem.

wyrzuty sumenia mam.
duże.

uczucia to nie kran, niestety. nie można zakręcić/ odkręcić, kiedy się chce.
szkoda, sporo można by zaoszczędzić.

dlaczego wypowiadam słowa, które nigdy nie powinny zostać wypowiedziane?
złość?
złośliwość?
zemsta?
niepokój?
niepewność?
przerażenie?
obrona?
atak?
niedojrzałość?
niepoanowanie?

trzepoczą dziwne myśli w głowie, skaczą po synapsach wątpliwości. chichocze diabolicznie brak pokory, irga z ogniem mocne postanowienie poprawy.

wyrzuty sumienia mam.
duże, oj duże.

                                                                                          Boże dobry moich lat dziewczęcych,

                                                                                          moich jasnych świtów Boże święty!

                                                                                          Czy już w życiu nie będzie więcej

                                                                                          pachnącej nad stawem mięty?

                                         

banialuki

kilka słów o zaufaniu:
albo jest, albo kuleje.

kilka słów o wurmchenach:
mój wewnętrzny padalec ma się nieźle. karmię go codziennie złośliwościami. najbardziej tuczą go te niewypowiedziane.

kilka słów o pięknych dziewczynach:
jak się nie ma, co się lubi, to się nie lubi tych, co mają. zdecydowanie.

kilka słów o obojętności:
dziwne uczucie, kiedy łzy osoby, którą się kocha nie wzruszają. jak zawsze działa w obie strony.

kilka słów o nienawiści:
odczuwana nawet przez nanosekundę przeraża.

kilka słów o rozczarowaniu:
idealiści umierają młodo i głupio. oby.

kilka słów o  miłości:
kiedyś przejdzie. poczekam. będzie odchodzić szczebelek po szczebelku.

kilka słów o nadziei:
jest, a być nie powinna.

kilka słów o alzheimerze:
nie zapomnę. wiem to. niczego, co zostało mi odebrane. niczego, co ofiarowałeś jej.

kilka słów o wolności:
wymaga dyscypliny i pokory. towar chwilowo niedostępny.

kilka słów o uczuciach:
nie walcz. nie warto. szpilka to po prostu subtelniejsza kuzynka noża. tak czy siak, plecy tego nie lubią. serce też nie.

... kill them all!!!

zabierałam dla siebie po kawałku rzeczywistości i układałam własny świat. gwaizdy zerwałam sobie na święto, było ich tak wiele, przecież miałam co świętować. bywało tak pięknie. smutno i wkurzająco też, i melancholijnie. pachniało czekoladą i olejkiem do opalania. i świeżo skoszona trawą a później sianem. domem i beztroską.

a potem okazywało się, że świat jest pełen king, natalii, biletów powrotnych do chin dla jeden osoby, angielek o twarzy elfa i narzeczonych znanych od matury.

bajka na każdą porę dnia

wcale nie tak dawno temu, w nie tak odległym mieście żyła pewna dziewczyna, której pękło serce. nie jest to zdarzenie szczególe i wyjątkowe, albowiem pęknięte serca przytrafiają się w życiu tak samo, jak uśmiech nieznajomego w windzie, popsute wieczne pióra, przeczytane książki, które samemu chciałoby się napisać i ścieżki rowerowe, które kończą się nagle bez ostrzeżenia. tak to już jest, wydarzy się na pewno i nie będzie można przez długo o tym zapomnieć. nie była piękna, ani specjalnie jakoś niezwykła i bardzo chciała być dobrym człowiekiem, lecz pragnienia ludzkiej duszy są mało znaczące dla wszechświata, gdyż dla niego dusza to tylko zbiór protonów i neutronów. nic nad czym musiałby na chwilę przystać w zdumieniu, sam będąc pełen cudów. wierzyła, że spotkała kogoś, kto stanie obok i sprawi, że krótki dany nam tu na ziemi czas, da się podzielić na małe wieczności, da się zamknąć w drżącej dłoni, i zabłądzi na zawsze w labiryncie wspomnień. mijały miesiące pełne smogu, i krótkich dni, naznaczonych słodkimi wzruszeniami. w szeleście spadających liści rodziła się bliskość, płatki śniegu figlarnie osiadały na rzęsach i  delikatnym zatraceniu się w sobie. jedność umysłów to najpiękniejsza przecież forma intymności.
momenty szczęścia były wykradane z szarej rzeczywistości. ukrywały się w namiętnych pocałunkach na białej klatce schodowej, w delikatnych muśnięciach mijających się na korytarzu rąk, w zaczepkach niecierpliwych pod kuchennym stołem stóp. szepty i śmiech zakłócały nocną ciszę zmęczonej pościeli. rozszerzone źrenice szukały z dziwnie bolesną tęsknotą brązowych tęczówek. można było suzkać zapomnienia  w słodkich zagięciach szyi i obojczyków.

fooling my selfish heart...

przez dwadzieścia dwa miesiące unosiłam się ponad ziemią. teraz się potykam o obojętne krawężniki. nie mam już skrzydeł, tylko trampki przemoczone majowym zimnym deszczem i spuchnięte co rano powieki. powroty bywają bolesne.
czy miłość, która powoli przyszła tak samo wolno będzie zanikać? mówisz, że opłakiwać należy tylko zmarłych. dlatego właśnie płaczę - my codziennie po trochu umieramy. zawsze szliśmy razem, silni i pełni wiary, że tak będzie zawsze. czy nasze zawsze da się jednak ując w ramy czasu? dwadzieścia dwa miesiące? tylko tyle? aż tyle?
zyskałam grunt pod nogami, ale dłonie mam zimne i puste.

a może nigdy nie byłeś cały tylko naprawdę mój? może nigdy nie powinnam tak zachłannie Cię chcieć? czemu miałbyś się godzić na dziewięćdziesiąt procent skoro zasługujesz na sto?
nie myśl proszę o tym, czy będziesz ze mną szczęśliwy za dziesięć czy za pięć lat. jeśli teraz nie wiesz, jaka mogłaby być odpowiedź, to chyba nie warto czekać. i chyba nie ma czego sprawdzać.
może w końcu i ja znajdę kogoś, kto pokocha mnie równie mocno.

jest pewna niema rozpacz człowieka, który odzwyczaja się od jadalnych mebli. jakoś ciągle mam go przed oczami. on już nie walczy, ja jeszcze lekko się buntuję. czy od Ciebie też będę musieć się odzwyczaić? czy od Ciebie w ogóle da się odzwyczaić?
moja palce i usta tak rozpaczliwie chcą Cię pamiętać.
czy od Ciebie w ogóle da się odzwyczaić?